केवलुए जो मेजरे नें घुल़ाँदा, सुरेशेे पिच्छे कौशले लाँदा
अप्पु बणदा चिट्टा चल़ेरा, ह़ोरनी जो काल़ी भ़ेड गलाँदा
जेह़ड़ा नेता बध़णा लग्गे, इस बिच नुक्साँ कढणां लग्गे
तिस्दयाँ बागियाँ तोपी तोपी, मूड़े अपणें बिच बठियांदा
सारे डग्ग इन्नीं मुँह़ें लायो तां खरे खरे वर्कर खुड्डें लायो
दूँ दूँ लख्खाँ नें ह़ारयो जेहड़े, तिनां जो चेयरमैन बणांदा
कम करदा डिक्टेटरे साह़ीं, कुसी दी नीं सुणदा सणांदा
घ़ोड़यां ते तारी कईयाँ जो खोत्तयां पर भ़ी एह़ बठियांदा
कद्दी चंद्रेशा कद्दी विद्या पर, ह़ुण बालिये पर तीर चलाँदा
अप्पु ह़ै एह़ काल़ा भेड्डु, ह़ोरनी जो काल़ी भ़ेड गलाँदा
गध़यां पर बेह़्ई खुस ह़ोयो, दै़ नौल़ भी किच्छ कठरोयो
चौबिंहाँ साल्लां दे पुत्रे दे, सैह़ जबरयाँ ते पैराँ बँदौआंदा
छडी देया इद्दे खेह़ड़े मितरो, बड़े खलड़ू इन्नीं पेड़े मितरो
ह़िमाचले देयो भ़लयो लोक्को, फारका ऐह़ी गप्प गलाँदा
सुखराम जी इन्नीं फसवाये, सत मह़ाजन भी तां हरवाये
साजशाँ रचदा सबनीं खलाफ कनें बड्डा कांग्रेसी कोह़ाँदा
बोलदा उह़ियां मैं नीं कद्दी ह़ारया, ह़र छोटा- बड्डा मारया
रामलाल जी दी याद दोआईये फिरी झट चुप ह़ोई जाँदा
बणदा बड्डा अजीत बिह़ारी, अपणीं लाड़ी दो बरी ह़ारी
ह़ाखीं दस्सिये ता फट कम्बदा, जरकयाँ जो बड़ा डराँदा